Kunstwerken 2010

KISTEN

Een evenement in translocatie en transformatie

 

Een vissersplek, uitgehouwen in de kade. Altijd daar.
Een ongeorganiseerde hoop van gedumpte kisten.
Even sjouwen en het gat in de stad werd naadloos gedicht.

En toen was er champagne en tromgeroffel!
Een beetje wrikken en wroeten, en het bekiste ponton gleed uit het dok...
Een stukje stad dobbert in het water.

Het schommelt, het helt. Een pionier beklimt het eiland.
Hij overziet het geheel, kantelt dan een kast, pompt een tafel en rolt een moestuin uit.
In de Rotte staat een huis.

 

bekijk openingsperformance via youtube: ‘kisten 26 juni’

Marjolijn Guldemond en Mark Theijssen studeerden beiden Architectuur aan de TU Eindhoven. Momenteel werken ze regelmatig samen aan kleinschalige architectonische bouwwerken, vaak in de openbare ruimte. Dat leidt tot een ‘pioniers-architectuur’: het inventief, low-tech en eigenwijs in gebruik nemen van een stukje onontgonnen, ruw landschap en dit activeren tot verblijfsplek. Een pionier is architect van zijn eigen territorium. Ditmaal aan de stenen kade en in het water van de Rotte.

Marjolijn (aka Mayomaakt) maakt naast architectuur ook theater en beeldende kunst en alle mogelijke cross-overs daartussen. Mark ontwerpt en maakt op de schaal van het persoonlijke territorium, van meubel tot bouwwerk.

www.marjolijnguldemond.nl
www.marktheijssen.nl 

Eb & Vloed

De Rotte is al eeuwenlang een rivier die eigenlijk niet meer stroomt. Sinds de dam erin gelegd werd zijn er verschillende kunstgrepen toegepast om het water van de Rotte naar de Nieuwe Maas en zo uiteindelijk naar de zee te krijgen. Eerst door middel van sluizen die alleen bij laag water het water op de Nieuwe Maas konden lozen, later door middel van gemalen die het overtollige water weg konden pompen. Het werk Eb en Vloed laat zien hoever het waterpeil van de Rotte ligt onder het gemiddelde eb en vloedpeil van de Noordzee. Het werk bestaat uit twee grote afbeeldingen die zo opgehangen zijn dat de waterstand van de afbeelding op de juiste hoogte is ten opzichte van het water van de rotte.

 

Over mijn werk

In de eerste jaren na mijn afstuderen in 1993 richtte ik me vooral op het maken van expositie’s en tijdelijke projecten. De laatste jaren houd ik me meer bezig met het ontwerpen en uitvoeren van kunsttoepassingen, zowel voor binnen als buiten. Binnen mijn werk staat vaak de mens centraal: de mens in relatie met zijn omgeving, hoe de mens gebruik maakt van ruimtes en objecten en hoe hij daardoor in relatie met anderen komt te staan. Meestal heeft mijn werk dus een gebruiksfunctie, maar bij een aantal werken speelt ook de verhouding zoals we die in Nederland hebben met het water een belangrijke rol.

 

www.jeroenhoogstraten.nl

Kluizenaarswoning

De bewoner van dit huis bouwde het om zich terug te trekken uit het stedelijke leven en midden in de Rotte zijn resterende dagen te slijten... onder de waterspiegel. De hoofdvorm van de woning volgt de stroomrichting van de Rotte en 's avonds is door de waterspiegel heen de binnenverlichting zichtbaar. Het huis is gebouwd met stedelijk zwerfhout: hout gevonden in parken en langs lanen, op stoepen en in grachten.

 

Laurens Kolks [Zwolle, 1976] legt zich toe op ruimtelijke projecten voor de openbare ruimte. Zijn werkveld is het grensgebied tussen ruimtelijk ontwerp, beeldende kunst en architectuur. Belangrijke uitgangspunten zijn de Nederlandse bestemmingsdrang en de maakbaarheid van de ruimtelijke ervaring: het landschap als ontworpen product.
Kolks' werk bestaat hoofdzakelijk uit unieke, plaatsgebonden (site-specific) ontwerpen en installaties met een tijdelijk of permanent karakter. De schaal van de ontwerpen varieert van meubelstukken en decors tot complete interieurs en bouwwerken. Kolks werkt en exposeert in binnen- en buitenland (o.a. in Duitsland, Finland, Japan en Noorwegen) en is als docent ruimtelijk ontwerp verbonden aan de AKV St. Joost.

 

Laurens Kolks

Trying to find comfort in the uncomfortable

Trying to find comfort in the uncomfortable is het tijdelijke kunstwerk van Marjolein Delhaas en Yvonne van Versendaal.
Hun werk kenmerkt zich vooral door eenvoud, waarin typografie en materiaalkeuze het uitgangspunt zijn. 

In dit werk is typografie in materiaal omgezet, zonder daadwerkelijk materiaal toe te voegen. Juist door het weghalen van vuil en aanslag op de kade ontstaat er een monumentaal werk dat voor onbepaalde duur de kade siert. Dit sluit aan bij een ander belangrijk aspect; duurzaamheid. 
De tekst reflecteert op de huidige ontwikkeling en gedachtengang in de omliggende wijken Crooswijk en Noord. 


Marjolein Delhaas (1976) en Yvonne Van Versendaal (1974), beide zelfstandig grafisch ontwerper, werken vaak samen aan diverse projecten. 

M Eiland

Eiland voor de witte vogel met de letter M, die in schetsen vaak als M -vogel een vereenvoudigd bestaan leidt en in de stad van de afval van de restaurants met de letter M leeft.

Als bedankje voor jou, grote wilde M-vogel, dit door mij zelf gebakken
M eiland.
Eet smakelijk!
en PS
Dit eiland is niet mede mogelijk gemaakt door de m-restaurants.

M eiland bestaat uit een vlonder van hout en EPS, met erop gestapeld ca 300 letters van brood (meel, water, voedselkleurstof rood). Op de letters zit een laag vet met gele voedselkleurstof. Het eiland is ca. 350cm in doorsnede en 400cm hoog. De bedoeling is dat de gestapelde letters tijdens de tentoonstelling op de Rotte verdwijnen, opgegeten door de meeuwen en andere watervogels, die in de buurt van het kunstwerk leven. De tentoonstelling van het kunstwerk gebeurt tijdens het broedseizoen van de vogels, een periode waarin extra voedselaanbod geen kwaad kan.

Ik ben gefascineerd door het anpassingsvermogen van dieren aan menselijke beschaving.
In mijn werk probeer ik middels experimentele “proefopstellingen” te achterhalen hoe ver mens en dier hierin meegaan. Met het m eiland zijn vraagstellingen verbonden als: Zullen ze het eten? Hoe verloopt het
proces van verdwijnen? Hoe zullen mensen hierop reageren?

 

Stefan Gross

Verborgen ruimte

Water heeft magische aantrekkings kracht. De spiegeling, het ritme van de golven, het geluid dat ontstaat als het water een voorwerp ontmoet. het straalt rust uit.
Of valt dat vooral op door zijn contrasterende omgeving?
De stedelijke omgeving, die zich kenmerkt door harde geluiden van verkeer en mensen die zich volgens een grid bewegen, galmend tussen de hoekige betonnen gebouwen, straten en pleinen. Als je hier woont is deze omgeving je vertrouwd. Misschien is er nog iets nieuws te ontdekken.
Op het water drijft een vierkant vlot met in het midden een langwerpige opening waar een ladder uitsteekt. Komt er zo iemand uitgeklommen of is het een uitnodiging erin te gaan. Wat kom je tegen als je erin gaat, een nieuwe wereld, een verborgen ruimte? Zijn er mensen of ben je alleen. Hoe ziet het er daar uit? Vind je het ritme van de stad terug of de rust van het water?

Marielle Wichards (1975) ontwerpt en realiseert producten waarbij de relatie gebruiker-product- omgeving centraal staat. Unieke producten of kleine series.
Het werk heeft een sociaal en tactiel karakter en is te vinden onder de naam Wichards geeft vorm. Diverse opdracht zoals het ontwerpen van Awards voor oa Cameretten en Ketelbinkie, tot een serie leren tassen die uit eigen atelier komen en bijzondere meubels met braille, je kunt hierop lezen hoe de ruimte rond het meubel eruit ziet.

 

Mariëlle Wichards

Marauders

Wietse Eeken is een in Rotterdam wonende beeldhouwer. Zijn werkmethode heeft een sterk traditioneel karakter, toch is hij zeer hedendaags in zijn materiaalgebruik. Zijn figuren vertolken een donkere humor en een bijna macabere realiteit.
Binnen het werk is de tweestrijd tussen traditie en radicaliteit goed zichtbaar. Enerzijds gaat het om het beeldhouwwerk in de pure zin van het woord.
De eerlijkheid van het proces, het materiaal en de vorm. Anderzijds is er het verhaal achter de vorm. Deze is niet altijd subtiel en genuanceerd.
Het werk van Wietse Eeken is geen modieus statement maar eerder een serieuze vertaling van zijn beleefwereld.

 

Wietse Eeken